Bazen bir albüm çıkar ve “iyi” ya da “kötü” gibi basit kategorilere sığmaz… onun yerine...
Hatırlıyorum da Euphoria’yı ilk izlediğimde beni en çok etkileyen şey görsellikten çok müzikler olmuştu… Sahne geçişlerinde...
90’ları düşününce aklınıza ilk ne geliyor? Büyük ihtimalle grunge… Ama işin ilginç tarafı şu: O...
Bazı sesler vardır, ilk notada tanırsınız… Hatta şarkının adını hatırlamasanız bile o sıcak ton size...
Bazen bir şarkının kaderi, yazıldığı anda belli olmaz… Hatta kimi zaman bir film sahnesi için...
Bir albümü ilk dinlediğiniz anı düşünün… Daha ilk saniyelerde sizi dans ettiren ama bir yandan...
